„Wszystkie powyższe dane znalazły prostą interpretację w świetle termodynamicznej teorii chorób. Wystarczy uświadomić sobie, że czas relaksacji nukleomagnetycznego rezonansu charakteryzuje szybkość, z jaką rezonujące jądra atomowe osiągają równowagą w stosunku do siebie i otoczenia. W stanach równowagi otoczenia osiągają ją siybciej niż w stanach bliskich, a tym bardziej dalekich od równowagi. Innymi słowy, dzięki zjawisku magnetycznego rezonansu jądrowego bezpośrednio od jąder atomowych można uzyskać informacją, w którym miejscu organizmu znajdują się one, czy są w tkance praioidłowej, chorobowo zmienionej, nowotworowej lub obumarłej. Takie osiągnięcie biofizyki burzy wszelkie bariery historycznie rozdzielające fizykę, chemię, biochemią, medycynę. Termodynamiczne ujęcie organizmu zastępuje genialną kiedyś teorię komórkową R. Virchowa, łącząc zachowanie ustroju z poziomem już nawet nie jądra komórkowego, a właśnie jądra atomowego. W tym zrozumieniu organizm jako układ otwarty ma określoną maftę i energię oraz nadal składa się z szeregu wyróżnionych komponentów narządów, tkanek, komórek, dużych i małych cząsteczek, wody, pojedynczych atomów i jonów, ale informacja między nimi — uchwytna dziś dla nas — osiągnęła bezpośrednio poziom jąder atomowych. Po raz pierwszy dzięki klinicznie uchwytnym sygnałom magnetycznego rezonansu jądrowego dosłownie de novo uświadamiamy sobie oczywistą prawdę, że w rzeczywistości zbudowani jesteśmy z atomów. Poprzez nasze zmysły spostrzegamy tylko kolor, rozmiary, ruch, smak, konsystencję czy zapach części naszego organizmu, a morfologiczne struktury — jako najlepiej zrozumiałe — zdominowały medycynę pomimo olbrzymiego postępu wiedzy o trudniej uchwytnych procesach czynnościowych, o dynamicznej przecież istocie przyrody. Ale i w tym zakresie, i też dzięki interesującemu nas zjawisku rezonansu jądrowego, dokonała się w medycynie rewolucja.“(4)