„myślił się. A potem, jakby mu przyszła do głowy sensacyjna myśl czyżbym chciał tu dłużej pozostać akurat tutaj, na Wyspie Nigdy nie widziałem tak śmiesznego aktora w roli tajnego agenta.— Przecież złożyłem podanie, zapali pan — Podanie! — zawołał szeptem — a prawda! Podanie! — Wetknął papierosa do kieszonki i wyjaśnił mi wstając, że podanie zostało przyjęte. — Signore — mówił cicho przy drzwiach — może pan spokojnie czekać, zatelefonujemy do pana, jak tylko przyjdzie wiza.
W południe na passeggiacie kobiety z robótkami, ciepło, po pustej plaży biegają psy. Przed nocą zrywa się wiatr — budzę się, zasypiam, spadam w morze. Rano szyby w oknach pokryte warstwą soli. Znowu słońce. Ciężarna kobieta w luźnej sukni i płaskim białym kapeluszu, sunąca nabrzeżem jak papież na mulicy. Człowiek z siwą, ostrzyżoną głową, prowadzony przez pudla wzdłuż zatoki. Staruszki na ławeczkach schylone nad tamburkami. Obiad w „Tre Fontane". Ciężkie sznury makaronu, zupa, którą należy inaczej wymawiać — dzuppa — biftek, krem, i potem wpełzam, wczołguję się do łóżka. Po dwóch godzinach na dworzec pisma. Kobiety zabija się tu z zazdrości, rodziców dla pieniędzy, siebie ze strachu. Twarze zakryte ramieniem przed błyskiem fleszów, ciała o zmiażdżonych profilach, zaspane en face restauratora, który zgwałcił dziecko, krzyczące żony o rozwartych ustach, trzymane z dwóch stron przez solidnych panów w kapeluszach. Wiatr napada raptownie, gniecie gazetę, wyrywa mi ją z rąk. Co za nienawiść w tym natarciu! Czego on chce ode mnie... dobrze, przestałem już czytać! Ależ się wściekł! Morze zaczyna smagać mi twarz słoną chłostą, uciekam wypoliczkowany, gazeta fruwa po placu.“(6)