„Komendę wykonali sprawnie, jak jeden mąż.
— I nie ruszać się, żebym komuś nie musiał zrobić krzywdy!
Wyciągnął meliniarza spod słomy, wziął go wpół jak worek żyta, po czym wydał komendę
— Rączki ładnie w górze wyprostować! W lewo zwrot! Kierunek wyjście — marsz!
Da ciężarówki odprowadził jeńców wspólnie z porucznikiem Euzebiuszem Nalewajko.
Od chwili opuszczenia Sokółki upłynęło dokładnie sto siedem minut, gdy samochód z jeńcami zatrzymał się przed Powiatowym Urzędem Bezpieczeństwa. Wa»kot silnika ciężarówki zwabił do okien wszystkich funkcjonariuszy. Zapytany przez Waszkiewicza wartownik oświadczył, że dowódca wraz z całą świtą konferuje w tej chwili z szefem urzędu w jego gabinecie. Kapitan poszedł zameldować swój powrót z zadania. Generał i pułkownicy schodzili właśnie na dół, żywo nad czymś dyskutując. Raport Waszkiewicza został przyjęty z zadowoleniem.
— Mam rozumieć, że zadanie zostało wykonane. Sześciu bandziorów schwytałeś!
— Nie obywatelu generale!
Wszyscy zatrzymali się w miejscu. Generał Kieniewicz spojrzał na zegarek.
— Jak to... Cholesski że świat! Przyjeżdżasz przed czasem i nie złapałeś bandytów A słowo twoje Gdzie...
— Nie dotrzymałem, obywatelu generale! Przyrzekłem sześciu, a przywiozłem siedmiu. Szkoda mi było puścić jednego tak sobie, bez rozmowy w powiatówce i bez sprawdzenia, co ma na sumieniu...“(14)