„światłoczułych — pręcików i czopków. Te „oczy" tutaj też mają siatkówkę — mozaikową katodę, zawierającą ponad dwieście milionów mikrofotokomórek. Skomplikowany układ kondensatorów i lamp zapewnia spotęgowanie fotoimpulsów. Czułość takiego oka elektronowego jest niezwykła. Reaguje ono nie tylko na promienie widzialne, lecz również na nadfiołkowe oraz podczerwone. Jeśli na platformie umieścić jakiś przedmiot, każde oko będzie go widziało z innej strony. Natomiast widzenie wszystkich przyrządów zespala wspólne urządzenie integrujące. W konsekwencji maszyna ogląda przedmiot jednocześnie ze wszyst kich stron.
— Ale jak te różne widzenia zlewają się w mózgu maszyny i dają w wyniku jeden obraz
— Istotnie, nam, ludziom, trudno to sobie wyobrazić... Jak na przykład można widzieć człowieka jednocześnie en face i z profilu Zasięg wzrokowego wrażenia, odbieranego przez maszyny, jest znacznie większy niż u ludzi, algorytm nieporównanie bardziej złożony.
— Ale przecież, panie profesorze, zasięg wzrokowego wrażenia u człowieka uwarunkowany jest indywidualnym doświadczeniem wielu rzeczy się domyśla... Weźmy dla przykładu wyobrażenie o rozmiarach przedmiotów odległych...“(7)